Saxofoonmondstuk, maar dan uit de printer

Ik kom uit een muzikale familie. Bij ons thuis speelde iedereen een instrument en allemaal speelden we in een harmonie- of symfonieorkest. Zelf speelde ik hobo, mijn oudste broer klarinet, mijn jongere broer trompet. Na zoveel jaren muziekmaken en rondhangen in orkesten ontdek je dat elk instrument zo zijn eigen fysieke voorwaarden heeft. Voor mij was het altijd weer het juiste rietje vinden, voor mijn broers was het op zoek naar het juiste mondstuk.

Veel mensen zullen er aan voorbijgelopen zijn tijdens de Dutch Design Week, maar een muzikant, en klarinettisten en saxofonisten in het bijzonder, begrijpt waarom het een interessant product is: een 3D geprint mondstuk voor je saxofoon.

L1030288Het zijn mondstukken ontworpen door studenten van TUDelft. Na een beetje online zoeken kom ik tot de conclusie dat het een terugkerend onderdeel is in hun onderwijs. De studenten hielden een blog bij tijdens het project en dat geeft een mooi doorkijkje hoe in de loop van de jaren de mondstukken veranderen.

Dit is de klank van 2011.

Benjamin Herman testte ze ook:

In 2012 probeerden ze als goede wetenschappers de saxofonist uit het proces te houden (want deze past zich automatisch aan, welk mondstuk deze ook bespeelt), wat niet helemaal ging zoals ze gehoopt hadden.

Het Artvark Saxophone Quartet laat horen hoe het jaar 2013 klinkt:

En ook dit jaar zijn de studenten al een heel eind met hun modellen:

Het is overduidelijk een leerproject, maar ik mis toch nog een beetje de reden waarom je kiest voor 3D-printen van een mondstuk als er al vele jaren kwalitatieve mondstukken worden geproduceerd. Wat is de toegevoegde waarde van het 3D-printen? Zou het echt goedkoper zijn?

Mijn eerste gedachte bij het zien van de mondstukken was dat het gaaf zou zijn als je er een kunt maken die specifiek voor jouw gebit is gemaakt. Hoewel de studenten het wel hebben over mondstukken aanpassen aan de wensen van de muzikant, speelt het gebit geen rol in de uitvoering. Mijn broer de klarinettist heeft scheve voortanden en draait z’n mondstuk altijd een beetje om beide voortanden op het mondstuk te kunnen zetten. Ik kan me voorstellen dat het voor hem ideaal zou zijn om een gebitsscan te maken en daarmee een uniek mondstuk te kunnen printen waar z’n tanden keurig inpassen. Maar goed, wellicht weegt die inspanning niet op tegen de simpele handeling van het draaien van het mondstuk.

Als je geïnspireerd bent om zelf te experimenteren met het maken van mondstukken uit de 3D-printer dan is het teruglezen van de blogs van de studenten een goed startpunt.

2011, 2012, 2013, 2014

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>